dinsdag 27 december 2011

Jolene

"Trudy, found a 5 month old baby girl (Jolene) at a creche in the township who needed urgent attention. At the clinic we were shocked to see how dehydrated, lethargic and severely malnourished Jolene was, plus she had the worst nappy rash we had ever seen. She weighed only 4 kg (instead of the expected 7.5 kg at 5 months). We thought she was going to die right there in the clinic. Trudy took Jolene to the Pediatric unit in Humansdorp Hospital, where she spent about three weeks.

A month later, she'd gained weight and was eating well. After two months her weight was up to 6.1 kg but the staff noticed that she was not using her left arm and that she would cry when being dressed. We checked her and suspected that her arm was either dislocated or fractured. At hospital; they found that that was the case and a small cast was applied. According to the family she had fallen off a chair two days prior. 

When we saw her in November 2011 we could not believe that it was Jolene! The cast was off, her weight was normal and she is a beuatiful, round happy baby! Her mother has truly stepped up all aspects of Jolene's care and I am so grateful that the life of this little girl has been changed by a truly great team effort. It is so great seeing her healthy and happy!"

Dit is een prachtig verhaal uit de nieuwsbrief van de 'healthy mom and baby clinic' in Jeffreys Bay, South Africa. Vier-en-een-half-jaar geleden zijn we daar geweest en waren de plannen voor deze kliniek in wording. Ik ken één van de vrouwen die dit opgericht heeft. Het is ongelooflijk wat zij de moeders en kinderen kunnen bieden. Als ik dit lees, raakt het me diep hoe goed we het hier in Nederland hebben en hoeveel goeds we onze kinderen hier kunnen geven. Dat is in Z-Afrika NIET vanzelfsprekend en deze kliniek maakt heel veel verschil, echt verschil. Misschien fijn en leuk om eens te kijken op hun website www.healthymomandbabyclinic.com. De kliniek, maar vooral de moeders en baby's, kunnen onze (vooral financiele) steun echt heel goed gebruiken.

Liefs Anna

zaterdag 17 december 2011

so sweet

Soms heb ik geen tijd om te schrijven want dan ben ik aan het haken. Maar dat is helemaal niet erg!
Gehaakt babymutsje, gehaakte slofjes en een 'gebreid' sjaaltje

Gehaakte newborn slofjes


Gehaakte muts van organic wol

dinsdag 6 december 2011

Mijn kerstboom

Mijn kerstboom is niet zomaar een kerstboom. Al tegen de tijd dat de sinterklaasvoorbereidingen beginnen, begin ik na te denken over mijn kerstboom. Ik vind het zelfs heel vervelend dat dat sinterklaasfeest maanden aandacht krijgt, en dat we dan op de valreep ook nog even kerst moeten vieren. Vroeger, toen ik echt zuinig was, gebeurde het een keer dat de kerstboom voor kerst al kaal was. Omdat ik zo'n goedkope had gekocht. Dat was echt heel treurig. Sindsdien koopt m'n man een echte blauwspar en wel als...sinterklaascadeau. De dag nadat wij sinterklaas gevierd hebben, staat het ding opgetuigd en wel in huis.

Sinds ik kinderen heb en ze groot genoeg zijn, deel ik het versieren van de kerstboom met hen. Dat vind ik niet zo heel makkelijk. Want ik heb nogal een duidelijk idee van hoe en waar alles moet hangen. Maar ja, dan is de lol er al snel af voor die kids. Dus ik laat het los. De lampjes en hele breekbare dingen van glas en porselein hang ik er in, de rest mogen zij doen. Met als resultaat dat dit keer alle denneappeltjes aan één tak hangen en dat aan de ene kant de rode ballen en vogelhuisjes hangen, aan de andere kant de hertjes en witte ballen. Tja... Als ik zo af en toe langsloop verhang ik stiekem wat. Wat maakt het eigenlijk uit, het is zo gezellig om dit samen te doen.

Er zijn zo nog wat dingen die ik persé zelf in de boom wil hangen. Waaronder een klein zilveren arkje. Dat heb ik gekocht toen ik samen met mijn zus op een kerstmarkt in Berlijn was. Een leuke herinnering. Het is een heel fijn en klein dingetje en hij mag altijd bovenin. Pas later heeft deze ark een kerstbetekenis gekregen. Toen ontdekte ik dat het verhaal van Noach over Jezus gaat. De vloed staat voor het oordeel en Jezus is de ark. God zelf heeft de ark gebouwd en ook gesloten toen alles erin zat wat erin moest zijn. In de ark (Jezus) was je veilig voor de vloed (het oordeel) en je kon alleen maar naar boven (naar God) kijken. In Jezus ben ik beschermd en mag ik leven. Dat is mooi om aan te denken als ik het weer zie hangen in mijn kerstboom.

En ik ga er nog een schepje bovenop doen. Jezus is mijn levensboom, de boom waarvan ik mag eten en waardoor ik mag leven. Levensboom, kerstboom. Dat de kerstboom een heidense oorsprong heeft maakt mij niet uit. Ik heb er plezier van en het inspireert me, doet me denken aan wat belangrijk is voor mij en wie mijn bron is.

Ik heb helemaal geen fancy boom, niet elk jaar een nieuwe outfit. Nee hoor, elk jaar voeg ik weer wat mooie dingetjes toe aan wat ik al heb. En ik ga er weer heerlijk een maand van genieten!

zaterdag 3 december 2011

Mijn dochter

Ik keek vandaag naar Evelijn
en werd zo blij
van het idee
dat ik een eeuwigheid
met haar samen mag zijn

Evelijn
het is zo fijn
om bij jou te zijn

woensdag 23 november 2011

kleine prinses

Ik lijd aan een gebroken hart
het is perongeluk gebeurd
zonder het te weten
heb ik een stukje van mijn hart
vergeven aan
een kleine prinses
Nu is ze weg
en kan de liefde van mijn hart
niet meer stromen
bij haar komen
Toch is het goed 
met haar en mij
Dat stukje van mijn hart
komt wel terug
en zij dus ook

dinsdag 15 november 2011

Bolle wangetjes

Aan het ontbijt besefte ik me maar weer eens hoe alles van voorbijgaande aard is. Dus ook de bolle wangetjes van mijn schatjes! Die zullen maar al te snel veranderen in strakke kaaklijnen met stoppels en mooie jukbeenderen met blush. En dan zijn ze groot. Nog even heel erg van genieten dus!
Weliswaar al 2 jaar geleden maar toch, een gezellig ontbijt met bolle wangetjes!




vrijdag 11 november 2011

Handwerk

Middelgrote haarklipjes met gehaakte madeliefjes

Gehaakt babymutsje en sjaal in de kleuren ecru en lichtbruin

Gehaakte babyslofjes

donderdag 27 oktober 2011

De Bijbel

Wat ik nu ga schrijven is iets wat ik al heel lang in mijn gedachten heb om eens de wereld in te werpen.

"Als ik op een onbewoond eiland terecht zou komen, zou ik aan alleen de Bijbel genoeg hebben. Ik vind de Bijbel namelijk het meest spirituele boek wat er bestaat."

Je kan de Bijbel op verschillende manieren lezen. Als een boek vol wijsheden, of als een geschiedschrijving van het volk Israël en het ontstaan van de kerk, als een boek vol voorschriften hoe je goed moet leven, vast op nog veel meer manieren maar dat is allemaal niet bevredigend. Want als je het zo leest, staat er ook veel onwijsheid in en gaat het over dingen die volslagen krankzinnig lijken of volledig tegenstrijdig zijn.

Eerlijk gezegd weet ik ook niet hoe het precies zit. Ik heb gemerkt dat er teksten zijn die ik telkens weer opnieuw lees, in verschillende levensfases en steeds valt er nieuw licht op en kom ik dieper in de betekenis van die teksten. En dan vertellen die teksten iets over waar ik dat moment in mijn leven ben, geven ze me inzicht, wijsheid, hoop...Dat is toch bijzonder. Ik ken echt geen enkel boek wat zo is.

De Bijbel is de hoogte, de diepte, de breedte en de lengte van God. Daarom is het ook zo'n dik boek en kan je er steeds dieper in duiken, dieper en dieper. No wonder, dat ik er soms ook niks van snap. Alsof dat allemaal binnen mijn denken, voelen, weten past.

Misschien een voorbeeld.
In psalm 127 vers 4 en 5 staat:
Als pijlen in de hand van een schutter, zo zijn kinderen, verwekt in je jeugd. Gelukkig de man, wiens koker is gevuld met pijlen zoals zij.

Nou, wat moet je nou met zo'n tekst? Ik heb geleerd om die vraag aan God te stellen. Er komt dan niet gelijk een antwoord uit de hemel, tot nu toe nog niet in elk geval. Maar wel las ik na de vraag over deze tekst een verhaaltje. Over Ismaël, uit het bijbelverhaal van Abraham. Ismaël wordt boogschutter, een hele goeie.

"De boogschutter, die met pijl en boog kan omgaan, is een symbool voor menselijke vitaliteit en behendigheid. De boog verbindt altijd twee polen met elkaar, hij verbindt hemel en aarde, God en mens. En hij maakt ons tot een compleet mens, waarin de tegenstellingen met elkaar verbonden zijn en in een gezonde spanning ten opzichte van elkaar staan, waardoor de pijl naar het doel wordt gevoerd. Met de boog kunnen we een goede schutter worden, een die het doel raakt, die goed aanlegt, die niet aan zichzelf voorbij gaat, die in het leven zijn weg vindt." (uit 'ieder zijn engel' van Anselm Grün).

Dit kun je op meerdere manieren interpreteren, combineren. Maar wat het mij zei op dat moment, was dat ik tijd en ruimte voor mijn kinderen mocht maken en dat me dat naar mijn doel zou brengen. Misschien geen aardse carrière, maar wel vervulling. Gelukkig ben ik, met kinderen zoals zij.

zaterdag 8 oktober 2011

'mooi' vanuit een kind

Ik vroeg Jonatan of hij dat vond. Of hij vond dat ik mooier was geworden.
" Kijk maar in de spiegel" zei hij, en daarmee bedoelde hij de rivier. Want het water glansde zo mooi dat je het best als spiegel kon gebruiken. Ik ging op mijn buik op de brug liggen en keek over de rand naar beneden en zag mezelf in het water. Maar bepaald mooi kon ik mezelf niet vinden. Jonatan ging naast me liggen en zo bleven we een hele tijd naar de gebroeders Leeuwenhart in het water kijken, Jonatan zo mooi met zijn goudblonde haar en zijn knappe gezicht, en ik zo miezerig met mijn magere snoet en die steile sprietjes op mijn hoofd.
"Nee, ik kan niet zien dat ik er mooier op ben geworden," zei ik. Maar Jonatan vond het een heel groot verschil met vroeger. "En je ziet er nu ook gezond uit," zei hij.

(en nu komt het, dit zou ik, of wij allemaal, vaker moeten doen!)

Toen probeerde ik dat bij mezelf na te gaan. En zoals ik daar op de brug lag, voelde ik dat ik overal in ieder stukje van mezelf gezond en blij was, en waarom hoefde ik dan mooi te zijn? Als ik toch al zo gelukkig was dat het wel leek of alles in me lachte?

uit: de gebroeders Leeuwenhart van Astrid Lindgren

zaterdag 17 september 2011

Een kopje thee misschien? Of liever een psycholoog?

Mijn schoonouders hebben een huis, in een dorpje, in de Oekraïne. Daar waren wij een keer, om daar een groot feest te vieren, namelijk hun 35e huwelijksjaar. Zij zijn daar vroeger veel geweest, mijn man als kind dus ook. We gingen wat oude bekenden opzoeken. Waaronder een man, Imere. Hij is boer en had 6 varkens, een koe en kippen. En ik geloof ook een stuk land wat hij verbouwde, met oude machines die door het westen afgedankt zijn. De trap in huis hadden ze zelf gemaakt, ze waren er trots op. En zo nog een paar van die dingen.

Ik liep daar door het veld langs oude boompjes, in de warme zon, voorbij een slootkant en hoorde gezoem van bijen en vliegen en gekakel van kippen en verder wat geruis van bomen. Alles voelde als doordrenkt met rust. En ik dacht: zo eenvoudig, zou ik niet zo kunnen leven?

Het treft me wel vaker. In Griekenland zag ik dat iedereen een kunststof tuinset heeft en daar een heerlijke uitgebreide lunch op gebruikt. In Zuid Afrika is er zoveel meer tijd voor zomaar een kop thee. Het leven in deze landen is niet zo groot, niet zo veeleisend en met meer rust dan hier. Alle nadelen van in die landen leven daargelaten, die rust is iets waar ik absoluut naar verlang.

Eenmaal thuis probeer ik het weer: tevreden zijn met mijn tuinset, niet eens van plastic maar ook niet van stijgerhout of teak, en niet telkens nieuwe kleren willen. Maar lang hou ik het niet vol. Het materialisme zuigt me mee en het maakt niet het mooiste in me wakker. En ook voel ik me vaker alleen dan ik wil. Mijn meeste vriendinnen werken dus afspraken moeten gepland. Gewoon m'n leven delen met anderen, m'n verhaal kwijt kunnen, en vise versa...alles is zo vol, er is zo weinig tijd.

Jammer, met al ons geld, kunnen we alles maken en kopen. We leven in een maakbare wereld. Zouden we niet minder psychologen, coaches en dat soort mensen nodig hebben als we meer tijd zouden hebben om naar elkaar te luisteren? Geef mij maar een kopje thee.

vrijdag 16 september 2011

Een (v)heilig huisje

Pas las ik in één van m'n allerfavorietse bladen een boekenrecensie die me aansprak. Het ging over het leven van Jezus, maar het verhaal nam na zijn kruisiging en begrafenis een andere wending. Namelijk dat hij in het graf wakker werd, er achter kwam dat hij het hele gebeuren overleeft had, diep teleurgesteld is en dan aan een nieuw leven begint, trouwt met een vrouw etc. en zo een normaal leven gaat leiden. Ik moest er wel om lachen en overwoog even om het te bestellen. Tien jaar geleden had ik het denk ik wel gedaan. Ik heb namelijk best een hekel aan de heiligheid van bepaalde ideeën die mensen hebben over de kerk en God. Ik kom uit een hele traditionele kerk waar ze veel heilige huisjes hebben. En die mochten en mogen wat mij betreft best omver getrapt.

Maar in de afgelopen tien jaar heb ik die kerk verlaten en zijn sommige huisjes echt heilig geworden. Zoals Jezus. Laat ik het zo zeggen: Niemand komt aan mijn Jezus! Er is echt helemaal niemand op de wereld die op alle momenten dat ik er echt niet meer door heen kon kijken, dat alles te pijnlijk was, te groot, te ellendig, te veel, te walgelijk...die op al die momenten gewoon bij me was...als een licht en een warmte die die momenten draaglijk maakte, perspectief bood, hoop gaf en liefde en me leerde om ook van mezelf te houden. Dat komt zo dichtbij dat ik er niet meer lullig over kan doen of grapjes over kan maken. Dat is Jezus voor mij, geen heilig huisje maar een veilig huisje.

Ik heb het boek dus niet besteld, zo kun je als mens veranderen.

donderdag 15 september 2011

Oud Sluis (eten bij Sergio Hermans)

In een nieuwe jurk en met hoge hakken
Reed ik naar het Zeeuwse vlakke land
Met mijn lief, vol spannende verwachting
Tussen leer en zacht spiegelende muren
Kaarslicht en gesprekken
Reisden we door oceanen en weidelanden
Proeven als zien, zien als proeven
Meer dan ooit verrast, voldaan
Een glanzende maan reed met ons mee
Terug diep in de nacht

maandag 12 september 2011

Een plat model

Mijn man en ik, we zaten weer eens in zo'n leuk gesprek. Ik heb een afspraak gemaakt morgenavond en hij belt op om te zeggen dat hij eigenlijk ook een afspraak had, die hij vergeten was. Kan gebeuren, je kan oppas regelen, je kan er ruzie over maken, ik kan m'n afspraak afzeggen, hij kan de zijne afzeggen, je kan van alles doen. Maar op een dieper niveau gebeurd er ook iets, wat je met dat soort practische oplossingen niet één-twee-drie verhelpt.
Het zit namelijk zo. Hij heeft een eigen bedrijf en dat is ons inkomen. Ik ben thuis bij de kinderen, maar dat genereert geen inkomen. Dus heel snel lijken de afspraken rond het bedrijf belangrijker dan de mijne. Dat is verder niks persoonlijks tussen hem en mij. Maar dat wordt het soms wel. Want nu is het zo, dat mijn dingen ook belangrijk zijn, gewoon omdat ze voor of van mij zijn. Als ik een happy mum and wive wil zijn en blijven, moeten 'we' mijn dingen ook belangrijk vinden, ook al levert het niet direct zichtbaar iets op. Dus hoe weeg je zo'n situatie nou? Wat legt meer gewicht in de schaal?
Terwijl ik daarover zat na te denken, merkte ik dat je als mens snel hiërarchisch denkt. En dat maakt het soms flink ingewikkeld. "Hoezo ben jij belangrijker???" en andersom. Dat iedereen zijn eigen plek heeft in het gezin zal iedereen met me eens zijn, maar dat er een hiërarchie is levert jeuk op. Ook al denken we toch zo. En die jeuk klopt. Het is niet terecht.
Ik zou het zo willen schetsen. Mijn man en ik staan samen aan het hoofd, hij heeft bepaalde functies, ik heb de mijne. Daaronder komen onze kinderen. Hun voorziening stroomt via zowel mij als hem naar hen. En nu leg je het model plat. Dan is er geen hiërarchie meer. Dan heeft iedereen gewoon zijn plek, is alles wat er moet gebeuren even belangrijk en kun je per moment bekijken wat voorgaat als er even twee dingen in het geding zijn. En het wordt helemaal mooi als je gelooft dat er een God is die daar wijsheid over geeft. Als het goed is krijg je dan allebei hetzelfde antwoord en is er geen strijd meer over dit soort zaken.
Het resultaat van deze zaak. Zijn afspraak gaat door, maar hij gaat de volgende dag wat later naar zijn werk zodat ik mijn ding ook kan doen. 

donderdag 8 september 2011

Huisje-boompje-BEESTJE

gesprekje met mijn jongste zoon van 4, net naar school, voor 't slapen gaan:
ik: wat vindt je het leukste op school?
zoon: bouwhoek, zandtafel, etc. ...en de poppenhoek
ik: ga jij dan voor de poppen zorgen?
zoon: neeeee, dat doen de meisjes natuurlijk!!!!
ik: oh, en wat doe jij dan?
zoon: ik ben de hond..

maandag 5 september 2011

Buikjes en borsten

Ik sta in de rij, tussen mensen en kinderen die een ijsje gaan kopen, om het flesje op te laten warmen voor mijn dochter. In m'n bikini want ik ben in het zwembad. Een klein meisje kijkt heel blij naar mijn buik en zegt: krijg jij ook een kindje? Nee, zeg ik, ik heb er net één gehad. Oh, ze kijkt beteuterd en de mensen om me heen moeten een beetje lachen. Ik lach een beetje mee en haal in gedachten m'n schouders op. Ja, zo is het ook gewoon. Ik heb net een kind gekregen en dat kun je nog zien.
Maar, thuis op de bank kijk ik naar m'n buik(je) en merk dat ik er toch van baal. Net een kind gekregen, 't is ook al wel weer zes maanden geleden en die buik zit er nog steeds. Wat is dat toch? Als je van cupmaat c naar a gaat omdat je kinderen hebt gekregen, zegt niemand: hé, waar zijn je borsten gebleven? Zoiets zeg je gewoon niet. Misschien ligt dat ook wel nog gevoeliger. Tegelijk is het heel legitiem om gevormde bh's te dragen. Maar een buik, dat is zo'n issue. Alsof je niet mag zien dat je een kind gehad hebt. En een corrigerend broekje is niet sexy. Gelukkig mag dat sinds kort weer wel.
Ik heb nou eenmaal een dikker buikje dan de gemiddelde vrouw. Waarom weet ik niet, andere gebieden zijn bij mij ook wat ronder dan gemiddeld. En ik zal daar zelf m'n weg mee moeten vinden want de wereld gaat me er niet bij helpen, dat mag duidelijk zijn. Ik las bij de kapper een leuke zin: fashions fade, trends change, style if forever. Zoiets. Ronde vormen worden vast op een dag weer in, of niet.
En wat is nou eigenlijk het probleem. Ik ben een mooie vrouw, ik voel me een mooie vrouw. Dus wat laat ik me wijsmaken?  

dinsdag 30 augustus 2011

Dankbaar ben ik

Het gebeurd wel eens dat het me 's morgens allemaal teveel wordt. Voordat ik ook maar iets heb gedaan, ben ik het overzicht al kwijt en dat maakt mij niet tot de meest gezellige persoon. Wat voor de rest van mijn gezinsgenoten ook niet bepaald aangenaam is. Alles wat ik die dag moet doen, ligt dan als een berg voor me te wachten: bergen was, bergen speelgoed, bergen rommel, bergen whatever, bergen opruimen want de schoonmaakster komt. Eigenlijk een luxe. Maar na een nacht met weinig nachtrust zie ik het gewoon niet zitten die bergen te beklimmen. En dan ben ik ook nog eens boos dat ik me met al die onzin moet bezig houden. Is dat dan mijn leven? Is dat waar ik goed genoeg voor ben? Zucht.
Toen was ook de koffie nog eens op. En dat bleek hulp, gek genoeg. Want met stoom uit mijn oren stapte ik de deur uit, op weg naar de winkel. Maar best lekker eigenlijk, even rustig buiten lopen. Ik ging maar in klanktaal bidden.
Een kleine noot hier. In klanktaal bidden, ook wel tongentaal genoemd, is bidden in een hemelse taal. Aardse wezens verstaan het meestal niet, hemelse wezens des te beter! Volgens de bijbel bouwt het je lichaam op. Degene die het mij geleerd heeft zei: maak gewoon klanken en vertrouw God erop dat Hij er iets mee doet. So I did, so He did. 
Er schoot me iets te binnen. Mijn moeder had pas verteld dat zij haar dag begon met 'dankbaar ben ik..'. Ja, dat klikte wel op dit moment. Eigenlijk ben ik enorm dankbaar dat ik een schoonmaakster heb en ik ben ook zo blij met mijn kids dat het helemaal niet zo erg is dat die lieve kleertjes en rommeltjes door mijn handen gaan om opgeruimd te worden. 'Dankbaar ben ik'

woensdag 24 augustus 2011

Mary Poppins

'echtgenote van...,
ik heb een fijn huis, ik heb een fijn gezin
maar soms weet ik niet meer
wie ik was in het begin'

Dat zingt de vrouw des huizes in de musical Mary Poppins. En dat zou ik ook zo kunnen zingen.
Wat is dat toch, dat het zo moeilijk is, toen en nu, om er te zijn voor je gezin zonder dat je kwijtraakt wie je bent. Ik vind het een ware zoektocht. En misschien is dat het ook gewoon wel. 
Ik zou als moeder wat vaker Mary Poppins willen zijn. Een regenachtige dag omtoveren tot een wandeling in het park, bewust oog hebben voor de kleine dingen... Maar met het huishouden wat nooit ophoudt is het soms moeilijk kiezen. Soms belanden we in een enorme chaos doordat ik alles uit m'n handen heb laten vallen om iets leuks te gaan doen.
Wie heeft eigenlijk bedacht dat we zoveel ballen in de lucht moeten houden? In de musical heb je een 'nanny', een kokkin en een huishoudster en ook nog een butler. En mevrouw werkt niet. Het lijkt tegenwoordig wel stoer om alles zelf te kunnen. Het geeft status, kijk mij eens jongleren. Maar volgens mij vallen er aardig wat balletjes op de grond als de toekijkers even niet opletten. Ik kan het in ieder geval niet allemaal tegelijk. Ook al ben ik een vrouw!
En pas kwam ik er ook nog achter dat ik gewoon niet gericht ben op het doen van praktische dingen. Ik ben meer van de mensen en de ideeën. Nu snap ik ook waarom ik me soms zo verveel terwijl er nog stapels werk liggen. Het genereert geen energie bij mij. Huisvrouw zijn betekent heel veel geven, met heel veel liefde. En daar geniet ik ook enorm van. Maar wel zaak dus om ergens een plek te hebben waar je ontvangt, wat wel energie oplevert. Sporten, hobbyen, en misschien dan toch maar gaan werken?

zaterdag 25 juni 2011

onder de appelboom 1

Zaterdag: wil jij 'heel alsjeblieft' voor de kids zorgen? Ik wil zoooo graag even naaien...
Tja, net bevallen met enorme boobs en een flink buikje, val ik in de figuurcategorie 'appeltje'. Na een paar bestellingen bij de H&M en Mexx en een hoop gedoe vanwege het retourzenden, ben ik naar de Albert Cuyp gecrost en heb drie kleuren tricot ingeslagen. Dezelfde zaterdag nog aan de slag. Zie hier het 1e resultaat!

donderdag 16 juni 2011

Alles wat ik ooit gedaan heb dat werkte

Er is een boek met die titel, van Lesley Garner. Alles wat ik ooit gedaan heb dat werkte. Ik heb het niet gelezen, maar wat is het leuk om daarover na te denken. Wat ik ooit gedaan heb dat werkte?

Op een dag, toen ik al een hele tijd heel goed voor mezelf aan het zorgen was: saunabezoekjes, weinig suiker, weinig alcohol, veel fruit, op tijd naar bed, geen koffie meer, tijd voor mezelf nemen, en vast nog meer. Op die dag was ik het ineens zo zat. Ik kon niet meer. Ik heb een patatje-met-frietsaus (zelfs geen mayo) gehaald, een frikandel speciaal, blikjes bier en ben tot 2 uur midden in de nacht gaan zappen. En wat werd ik daar blij van!

liefde vol

vol liefde
ben ik
liefde voller

invisable beauty

'onzichtbare schoonheid' klinkt minder mooi dan 'invisable beauty'. Het is datgene wat mensen aantrekt in dingen die zelfgemaakt zijn. Creativiteit heeft een dimensie die we niet zien en toch ook weer wel. In mijn geval: de aandacht waarmee kleuren en materialen zijn uitgezocht, datgene wat geïnspireerd heeft om tot iets te komen...het staat er niet bij vermeld, het is voelbaar.

Twee mooie artikelen hierover:
http://www.promisetangemanblog.com/resources/copy-cats
http://evie-s.com/news/2011/05/21/please-steal-my-ideas/

Trouwens, wat een geweldig mooie blogs hebben deze schrijvers. Dat wil ik ook! En daar ga ik aan werken. Er ligt nog een wereld te wachten.

zondag 15 mei 2011

Tout le debut est dificile

Het is zo afgezaagd, maar ook zo waar! Ik zit al uren achter m'n imac, maar het ziet er nog niet uit zoals ik wil. En dan is het de kunst om op een gegeven moment te stoppen want...morgen is er weer een dag. En Keulen en Aken zijn ook niet op één dag gebouwd. Of waren het andere steden?
Ik hoop dat ik in m'n hele blogcarriere nooit meer één cliché hoef te gebruiken, heb er nu al drie gehad. Vandaag is het dag 1.
Er is een fout opgetreden in dit gadget