dinsdag 30 augustus 2011

Dankbaar ben ik

Het gebeurd wel eens dat het me 's morgens allemaal teveel wordt. Voordat ik ook maar iets heb gedaan, ben ik het overzicht al kwijt en dat maakt mij niet tot de meest gezellige persoon. Wat voor de rest van mijn gezinsgenoten ook niet bepaald aangenaam is. Alles wat ik die dag moet doen, ligt dan als een berg voor me te wachten: bergen was, bergen speelgoed, bergen rommel, bergen whatever, bergen opruimen want de schoonmaakster komt. Eigenlijk een luxe. Maar na een nacht met weinig nachtrust zie ik het gewoon niet zitten die bergen te beklimmen. En dan ben ik ook nog eens boos dat ik me met al die onzin moet bezig houden. Is dat dan mijn leven? Is dat waar ik goed genoeg voor ben? Zucht.
Toen was ook de koffie nog eens op. En dat bleek hulp, gek genoeg. Want met stoom uit mijn oren stapte ik de deur uit, op weg naar de winkel. Maar best lekker eigenlijk, even rustig buiten lopen. Ik ging maar in klanktaal bidden.
Een kleine noot hier. In klanktaal bidden, ook wel tongentaal genoemd, is bidden in een hemelse taal. Aardse wezens verstaan het meestal niet, hemelse wezens des te beter! Volgens de bijbel bouwt het je lichaam op. Degene die het mij geleerd heeft zei: maak gewoon klanken en vertrouw God erop dat Hij er iets mee doet. So I did, so He did. 
Er schoot me iets te binnen. Mijn moeder had pas verteld dat zij haar dag begon met 'dankbaar ben ik..'. Ja, dat klikte wel op dit moment. Eigenlijk ben ik enorm dankbaar dat ik een schoonmaakster heb en ik ben ook zo blij met mijn kids dat het helemaal niet zo erg is dat die lieve kleertjes en rommeltjes door mijn handen gaan om opgeruimd te worden. 'Dankbaar ben ik'

woensdag 24 augustus 2011

Mary Poppins

'echtgenote van...,
ik heb een fijn huis, ik heb een fijn gezin
maar soms weet ik niet meer
wie ik was in het begin'

Dat zingt de vrouw des huizes in de musical Mary Poppins. En dat zou ik ook zo kunnen zingen.
Wat is dat toch, dat het zo moeilijk is, toen en nu, om er te zijn voor je gezin zonder dat je kwijtraakt wie je bent. Ik vind het een ware zoektocht. En misschien is dat het ook gewoon wel. 
Ik zou als moeder wat vaker Mary Poppins willen zijn. Een regenachtige dag omtoveren tot een wandeling in het park, bewust oog hebben voor de kleine dingen... Maar met het huishouden wat nooit ophoudt is het soms moeilijk kiezen. Soms belanden we in een enorme chaos doordat ik alles uit m'n handen heb laten vallen om iets leuks te gaan doen.
Wie heeft eigenlijk bedacht dat we zoveel ballen in de lucht moeten houden? In de musical heb je een 'nanny', een kokkin en een huishoudster en ook nog een butler. En mevrouw werkt niet. Het lijkt tegenwoordig wel stoer om alles zelf te kunnen. Het geeft status, kijk mij eens jongleren. Maar volgens mij vallen er aardig wat balletjes op de grond als de toekijkers even niet opletten. Ik kan het in ieder geval niet allemaal tegelijk. Ook al ben ik een vrouw!
En pas kwam ik er ook nog achter dat ik gewoon niet gericht ben op het doen van praktische dingen. Ik ben meer van de mensen en de idee├źn. Nu snap ik ook waarom ik me soms zo verveel terwijl er nog stapels werk liggen. Het genereert geen energie bij mij. Huisvrouw zijn betekent heel veel geven, met heel veel liefde. En daar geniet ik ook enorm van. Maar wel zaak dus om ergens een plek te hebben waar je ontvangt, wat wel energie oplevert. Sporten, hobbyen, en misschien dan toch maar gaan werken?
Er is een fout opgetreden in dit gadget