dinsdag 30 augustus 2011

Dankbaar ben ik

Het gebeurd wel eens dat het me 's morgens allemaal teveel wordt. Voordat ik ook maar iets heb gedaan, ben ik het overzicht al kwijt en dat maakt mij niet tot de meest gezellige persoon. Wat voor de rest van mijn gezinsgenoten ook niet bepaald aangenaam is. Alles wat ik die dag moet doen, ligt dan als een berg voor me te wachten: bergen was, bergen speelgoed, bergen rommel, bergen whatever, bergen opruimen want de schoonmaakster komt. Eigenlijk een luxe. Maar na een nacht met weinig nachtrust zie ik het gewoon niet zitten die bergen te beklimmen. En dan ben ik ook nog eens boos dat ik me met al die onzin moet bezig houden. Is dat dan mijn leven? Is dat waar ik goed genoeg voor ben? Zucht.
Toen was ook de koffie nog eens op. En dat bleek hulp, gek genoeg. Want met stoom uit mijn oren stapte ik de deur uit, op weg naar de winkel. Maar best lekker eigenlijk, even rustig buiten lopen. Ik ging maar in klanktaal bidden.
Een kleine noot hier. In klanktaal bidden, ook wel tongentaal genoemd, is bidden in een hemelse taal. Aardse wezens verstaan het meestal niet, hemelse wezens des te beter! Volgens de bijbel bouwt het je lichaam op. Degene die het mij geleerd heeft zei: maak gewoon klanken en vertrouw God erop dat Hij er iets mee doet. So I did, so He did. 
Er schoot me iets te binnen. Mijn moeder had pas verteld dat zij haar dag begon met 'dankbaar ben ik..'. Ja, dat klikte wel op dit moment. Eigenlijk ben ik enorm dankbaar dat ik een schoonmaakster heb en ik ben ook zo blij met mijn kids dat het helemaal niet zo erg is dat die lieve kleertjes en rommeltjes door mijn handen gaan om opgeruimd te worden. 'Dankbaar ben ik'

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Er is een fout opgetreden in dit gadget