zaterdag 17 september 2011

Een kopje thee misschien? Of liever een psycholoog?

Mijn schoonouders hebben een huis, in een dorpje, in de Oekraïne. Daar waren wij een keer, om daar een groot feest te vieren, namelijk hun 35e huwelijksjaar. Zij zijn daar vroeger veel geweest, mijn man als kind dus ook. We gingen wat oude bekenden opzoeken. Waaronder een man, Imere. Hij is boer en had 6 varkens, een koe en kippen. En ik geloof ook een stuk land wat hij verbouwde, met oude machines die door het westen afgedankt zijn. De trap in huis hadden ze zelf gemaakt, ze waren er trots op. En zo nog een paar van die dingen.

Ik liep daar door het veld langs oude boompjes, in de warme zon, voorbij een slootkant en hoorde gezoem van bijen en vliegen en gekakel van kippen en verder wat geruis van bomen. Alles voelde als doordrenkt met rust. En ik dacht: zo eenvoudig, zou ik niet zo kunnen leven?

Het treft me wel vaker. In Griekenland zag ik dat iedereen een kunststof tuinset heeft en daar een heerlijke uitgebreide lunch op gebruikt. In Zuid Afrika is er zoveel meer tijd voor zomaar een kop thee. Het leven in deze landen is niet zo groot, niet zo veeleisend en met meer rust dan hier. Alle nadelen van in die landen leven daargelaten, die rust is iets waar ik absoluut naar verlang.

Eenmaal thuis probeer ik het weer: tevreden zijn met mijn tuinset, niet eens van plastic maar ook niet van stijgerhout of teak, en niet telkens nieuwe kleren willen. Maar lang hou ik het niet vol. Het materialisme zuigt me mee en het maakt niet het mooiste in me wakker. En ook voel ik me vaker alleen dan ik wil. Mijn meeste vriendinnen werken dus afspraken moeten gepland. Gewoon m'n leven delen met anderen, m'n verhaal kwijt kunnen, en vise versa...alles is zo vol, er is zo weinig tijd.

Jammer, met al ons geld, kunnen we alles maken en kopen. We leven in een maakbare wereld. Zouden we niet minder psychologen, coaches en dat soort mensen nodig hebben als we meer tijd zouden hebben om naar elkaar te luisteren? Geef mij maar een kopje thee.

vrijdag 16 september 2011

Een (v)heilig huisje

Pas las ik in één van m'n allerfavorietse bladen een boekenrecensie die me aansprak. Het ging over het leven van Jezus, maar het verhaal nam na zijn kruisiging en begrafenis een andere wending. Namelijk dat hij in het graf wakker werd, er achter kwam dat hij het hele gebeuren overleeft had, diep teleurgesteld is en dan aan een nieuw leven begint, trouwt met een vrouw etc. en zo een normaal leven gaat leiden. Ik moest er wel om lachen en overwoog even om het te bestellen. Tien jaar geleden had ik het denk ik wel gedaan. Ik heb namelijk best een hekel aan de heiligheid van bepaalde ideeën die mensen hebben over de kerk en God. Ik kom uit een hele traditionele kerk waar ze veel heilige huisjes hebben. En die mochten en mogen wat mij betreft best omver getrapt.

Maar in de afgelopen tien jaar heb ik die kerk verlaten en zijn sommige huisjes echt heilig geworden. Zoals Jezus. Laat ik het zo zeggen: Niemand komt aan mijn Jezus! Er is echt helemaal niemand op de wereld die op alle momenten dat ik er echt niet meer door heen kon kijken, dat alles te pijnlijk was, te groot, te ellendig, te veel, te walgelijk...die op al die momenten gewoon bij me was...als een licht en een warmte die die momenten draaglijk maakte, perspectief bood, hoop gaf en liefde en me leerde om ook van mezelf te houden. Dat komt zo dichtbij dat ik er niet meer lullig over kan doen of grapjes over kan maken. Dat is Jezus voor mij, geen heilig huisje maar een veilig huisje.

Ik heb het boek dus niet besteld, zo kun je als mens veranderen.

donderdag 15 september 2011

Oud Sluis (eten bij Sergio Hermans)

In een nieuwe jurk en met hoge hakken
Reed ik naar het Zeeuwse vlakke land
Met mijn lief, vol spannende verwachting
Tussen leer en zacht spiegelende muren
Kaarslicht en gesprekken
Reisden we door oceanen en weidelanden
Proeven als zien, zien als proeven
Meer dan ooit verrast, voldaan
Een glanzende maan reed met ons mee
Terug diep in de nacht

maandag 12 september 2011

Een plat model

Mijn man en ik, we zaten weer eens in zo'n leuk gesprek. Ik heb een afspraak gemaakt morgenavond en hij belt op om te zeggen dat hij eigenlijk ook een afspraak had, die hij vergeten was. Kan gebeuren, je kan oppas regelen, je kan er ruzie over maken, ik kan m'n afspraak afzeggen, hij kan de zijne afzeggen, je kan van alles doen. Maar op een dieper niveau gebeurd er ook iets, wat je met dat soort practische oplossingen niet één-twee-drie verhelpt.
Het zit namelijk zo. Hij heeft een eigen bedrijf en dat is ons inkomen. Ik ben thuis bij de kinderen, maar dat genereert geen inkomen. Dus heel snel lijken de afspraken rond het bedrijf belangrijker dan de mijne. Dat is verder niks persoonlijks tussen hem en mij. Maar dat wordt het soms wel. Want nu is het zo, dat mijn dingen ook belangrijk zijn, gewoon omdat ze voor of van mij zijn. Als ik een happy mum and wive wil zijn en blijven, moeten 'we' mijn dingen ook belangrijk vinden, ook al levert het niet direct zichtbaar iets op. Dus hoe weeg je zo'n situatie nou? Wat legt meer gewicht in de schaal?
Terwijl ik daarover zat na te denken, merkte ik dat je als mens snel hiërarchisch denkt. En dat maakt het soms flink ingewikkeld. "Hoezo ben jij belangrijker???" en andersom. Dat iedereen zijn eigen plek heeft in het gezin zal iedereen met me eens zijn, maar dat er een hiërarchie is levert jeuk op. Ook al denken we toch zo. En die jeuk klopt. Het is niet terecht.
Ik zou het zo willen schetsen. Mijn man en ik staan samen aan het hoofd, hij heeft bepaalde functies, ik heb de mijne. Daaronder komen onze kinderen. Hun voorziening stroomt via zowel mij als hem naar hen. En nu leg je het model plat. Dan is er geen hiërarchie meer. Dan heeft iedereen gewoon zijn plek, is alles wat er moet gebeuren even belangrijk en kun je per moment bekijken wat voorgaat als er even twee dingen in het geding zijn. En het wordt helemaal mooi als je gelooft dat er een God is die daar wijsheid over geeft. Als het goed is krijg je dan allebei hetzelfde antwoord en is er geen strijd meer over dit soort zaken.
Het resultaat van deze zaak. Zijn afspraak gaat door, maar hij gaat de volgende dag wat later naar zijn werk zodat ik mijn ding ook kan doen. 

donderdag 8 september 2011

Huisje-boompje-BEESTJE

gesprekje met mijn jongste zoon van 4, net naar school, voor 't slapen gaan:
ik: wat vindt je het leukste op school?
zoon: bouwhoek, zandtafel, etc. ...en de poppenhoek
ik: ga jij dan voor de poppen zorgen?
zoon: neeeee, dat doen de meisjes natuurlijk!!!!
ik: oh, en wat doe jij dan?
zoon: ik ben de hond..

maandag 5 september 2011

Buikjes en borsten

Ik sta in de rij, tussen mensen en kinderen die een ijsje gaan kopen, om het flesje op te laten warmen voor mijn dochter. In m'n bikini want ik ben in het zwembad. Een klein meisje kijkt heel blij naar mijn buik en zegt: krijg jij ook een kindje? Nee, zeg ik, ik heb er net één gehad. Oh, ze kijkt beteuterd en de mensen om me heen moeten een beetje lachen. Ik lach een beetje mee en haal in gedachten m'n schouders op. Ja, zo is het ook gewoon. Ik heb net een kind gekregen en dat kun je nog zien.
Maar, thuis op de bank kijk ik naar m'n buik(je) en merk dat ik er toch van baal. Net een kind gekregen, 't is ook al wel weer zes maanden geleden en die buik zit er nog steeds. Wat is dat toch? Als je van cupmaat c naar a gaat omdat je kinderen hebt gekregen, zegt niemand: hé, waar zijn je borsten gebleven? Zoiets zeg je gewoon niet. Misschien ligt dat ook wel nog gevoeliger. Tegelijk is het heel legitiem om gevormde bh's te dragen. Maar een buik, dat is zo'n issue. Alsof je niet mag zien dat je een kind gehad hebt. En een corrigerend broekje is niet sexy. Gelukkig mag dat sinds kort weer wel.
Ik heb nou eenmaal een dikker buikje dan de gemiddelde vrouw. Waarom weet ik niet, andere gebieden zijn bij mij ook wat ronder dan gemiddeld. En ik zal daar zelf m'n weg mee moeten vinden want de wereld gaat me er niet bij helpen, dat mag duidelijk zijn. Ik las bij de kapper een leuke zin: fashions fade, trends change, style if forever. Zoiets. Ronde vormen worden vast op een dag weer in, of niet.
En wat is nou eigenlijk het probleem. Ik ben een mooie vrouw, ik voel me een mooie vrouw. Dus wat laat ik me wijsmaken?  
Er is een fout opgetreden in dit gadget