donderdag 27 oktober 2011

De Bijbel

Wat ik nu ga schrijven is iets wat ik al heel lang in mijn gedachten heb om eens de wereld in te werpen.

"Als ik op een onbewoond eiland terecht zou komen, zou ik aan alleen de Bijbel genoeg hebben. Ik vind de Bijbel namelijk het meest spirituele boek wat er bestaat."

Je kan de Bijbel op verschillende manieren lezen. Als een boek vol wijsheden, of als een geschiedschrijving van het volk Israël en het ontstaan van de kerk, als een boek vol voorschriften hoe je goed moet leven, vast op nog veel meer manieren maar dat is allemaal niet bevredigend. Want als je het zo leest, staat er ook veel onwijsheid in en gaat het over dingen die volslagen krankzinnig lijken of volledig tegenstrijdig zijn.

Eerlijk gezegd weet ik ook niet hoe het precies zit. Ik heb gemerkt dat er teksten zijn die ik telkens weer opnieuw lees, in verschillende levensfases en steeds valt er nieuw licht op en kom ik dieper in de betekenis van die teksten. En dan vertellen die teksten iets over waar ik dat moment in mijn leven ben, geven ze me inzicht, wijsheid, hoop...Dat is toch bijzonder. Ik ken echt geen enkel boek wat zo is.

De Bijbel is de hoogte, de diepte, de breedte en de lengte van God. Daarom is het ook zo'n dik boek en kan je er steeds dieper in duiken, dieper en dieper. No wonder, dat ik er soms ook niks van snap. Alsof dat allemaal binnen mijn denken, voelen, weten past.

Misschien een voorbeeld.
In psalm 127 vers 4 en 5 staat:
Als pijlen in de hand van een schutter, zo zijn kinderen, verwekt in je jeugd. Gelukkig de man, wiens koker is gevuld met pijlen zoals zij.

Nou, wat moet je nou met zo'n tekst? Ik heb geleerd om die vraag aan God te stellen. Er komt dan niet gelijk een antwoord uit de hemel, tot nu toe nog niet in elk geval. Maar wel las ik na de vraag over deze tekst een verhaaltje. Over Ismaël, uit het bijbelverhaal van Abraham. Ismaël wordt boogschutter, een hele goeie.

"De boogschutter, die met pijl en boog kan omgaan, is een symbool voor menselijke vitaliteit en behendigheid. De boog verbindt altijd twee polen met elkaar, hij verbindt hemel en aarde, God en mens. En hij maakt ons tot een compleet mens, waarin de tegenstellingen met elkaar verbonden zijn en in een gezonde spanning ten opzichte van elkaar staan, waardoor de pijl naar het doel wordt gevoerd. Met de boog kunnen we een goede schutter worden, een die het doel raakt, die goed aanlegt, die niet aan zichzelf voorbij gaat, die in het leven zijn weg vindt." (uit 'ieder zijn engel' van Anselm Grün).

Dit kun je op meerdere manieren interpreteren, combineren. Maar wat het mij zei op dat moment, was dat ik tijd en ruimte voor mijn kinderen mocht maken en dat me dat naar mijn doel zou brengen. Misschien geen aardse carrière, maar wel vervulling. Gelukkig ben ik, met kinderen zoals zij.

zaterdag 8 oktober 2011

'mooi' vanuit een kind

Ik vroeg Jonatan of hij dat vond. Of hij vond dat ik mooier was geworden.
" Kijk maar in de spiegel" zei hij, en daarmee bedoelde hij de rivier. Want het water glansde zo mooi dat je het best als spiegel kon gebruiken. Ik ging op mijn buik op de brug liggen en keek over de rand naar beneden en zag mezelf in het water. Maar bepaald mooi kon ik mezelf niet vinden. Jonatan ging naast me liggen en zo bleven we een hele tijd naar de gebroeders Leeuwenhart in het water kijken, Jonatan zo mooi met zijn goudblonde haar en zijn knappe gezicht, en ik zo miezerig met mijn magere snoet en die steile sprietjes op mijn hoofd.
"Nee, ik kan niet zien dat ik er mooier op ben geworden," zei ik. Maar Jonatan vond het een heel groot verschil met vroeger. "En je ziet er nu ook gezond uit," zei hij.

(en nu komt het, dit zou ik, of wij allemaal, vaker moeten doen!)

Toen probeerde ik dat bij mezelf na te gaan. En zoals ik daar op de brug lag, voelde ik dat ik overal in ieder stukje van mezelf gezond en blij was, en waarom hoefde ik dan mooi te zijn? Als ik toch al zo gelukkig was dat het wel leek of alles in me lachte?

uit: de gebroeders Leeuwenhart van Astrid Lindgren
Er is een fout opgetreden in dit gadget