zaterdag 8 oktober 2011

'mooi' vanuit een kind

Ik vroeg Jonatan of hij dat vond. Of hij vond dat ik mooier was geworden.
" Kijk maar in de spiegel" zei hij, en daarmee bedoelde hij de rivier. Want het water glansde zo mooi dat je het best als spiegel kon gebruiken. Ik ging op mijn buik op de brug liggen en keek over de rand naar beneden en zag mezelf in het water. Maar bepaald mooi kon ik mezelf niet vinden. Jonatan ging naast me liggen en zo bleven we een hele tijd naar de gebroeders Leeuwenhart in het water kijken, Jonatan zo mooi met zijn goudblonde haar en zijn knappe gezicht, en ik zo miezerig met mijn magere snoet en die steile sprietjes op mijn hoofd.
"Nee, ik kan niet zien dat ik er mooier op ben geworden," zei ik. Maar Jonatan vond het een heel groot verschil met vroeger. "En je ziet er nu ook gezond uit," zei hij.

(en nu komt het, dit zou ik, of wij allemaal, vaker moeten doen!)

Toen probeerde ik dat bij mezelf na te gaan. En zoals ik daar op de brug lag, voelde ik dat ik overal in ieder stukje van mezelf gezond en blij was, en waarom hoefde ik dan mooi te zijn? Als ik toch al zo gelukkig was dat het wel leek of alles in me lachte?

uit: de gebroeders Leeuwenhart van Astrid Lindgren

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Er is een fout opgetreden in dit gadget