dinsdag 20 november 2012

Oma Anna

Maandag 12 november 2012

Vorige week kreeg ik het bericht van mijn moeder dat mijn oma Anna erg achteruit ging. Haar hart was op en zou er ineens mee kunnen ophouden. Maar het zou ook nog weken kunnen duren. ’s Nachts was oma erg onrustig. In haar 91e levensjaar is het moment van afscheid nemen gekomen.

Ik heb even nagedacht of ik afscheid wilde nemen. In levende lijve. Maar dat voelde niet als nodig, voor haar en voor mij. Het was goed zo. Ik merkte dat God haar op mijn hart bracht en dan bad ik voor haar, of ik zegende haar. Met vrede, met rechtvaardigheid. Ik heb haar verteld dat het fijn is bij Jezus, dat er geen oordeel op haar wacht. Maar dat haar tranen van haar gezicht gewist zullen worden. En dat het goed is bij haar Hemelse Vader. Dat ze niet bang hoeft te zijn, maar echt mag gaan in vrede.

Ik vond het fijn om zo voor haar te bidden. Aan onze muur hangt een foto van haar en afgelopen week viel haar gezicht extra op tussen alle andere gezichten.

Zaterdagavond was ik onderweg naar een etentje. Ik ontving een sms-je dat mama weer opnieuw naar Axel was gegaan omdat er toch nog meer achteruit gang was. Mijn gedachten gingen naar oma en ik zag haar voor me. Heel helder. Ze stond achter haar rollator, in een zee van licht en ze keek zo verheugd. Haar ogen straalden met een verheugde en vrolijke blik. Een typische blik voor haar. Ik wenste mama sterkte deze dagen en zei dat ik zou bidden en ook vertelde ik haar hoe ik oma voor me zag.

De volgende morgen kreeg ik een berichtje dat oma die nacht was gestorven. Mama vertelde ook dat oma niet bang was geweest om te sterven, dat ze het wel wat spannend vond. Wat mooi.

Deze dag, de elfde november, was een mooie dag. De zon scheen heel licht door wat mist heen. Ik was onderweg in de auto en zag het boerenlandschap in silhouetten langs komen. Alles bedekt met een zacht licht in pasteltinten en de oranje gouden kleuren van de herfst. Dat alles deed me aan oma denken. Haar schoonheid, of dat waar ze van hield, was even heel dichtbij.

Mijn oma Anna is er nu niet meer. Verdrietig ben ik niet. Ik had niet een hele sterke band met haar, in het aardse. Maar toch was ze wel van betekenis voor mij. Ik ben naar haar vernoemd. En vijf generaties terug was er ook een Anna. Een Anna die zelf haar weg zocht met God, dat is wat ik weet van haar. Deze twee oudere Anna’s hebben me hoop gegeven en bevestigd dat wie God lief hebben, Zijn trouw zullen ondervinden. En dat dit voort duurt tot in het duizendste geslacht. Die trouw heb ik ondervonden, dankzij de eigen band die deze twee vrouwen met God hebben.

Dus misschien was onze band niet zo aards. Maar in het geestelijke was die er wel. Het beeld van mijn verheugde oma Anna is een fijn beeld om bij me te dragen. Ook daar ben ik haar dankbaar voor.

En nu gaat het verder over ons. Onze herinnering aan haar, over hoe wij dit afscheid gaan delen. In het contact wat ik met mijn zussen heb is er onze eigen herinnering en dan merk ik dat ik het wel jammer vind dat ik mijn oma niet beter gekend heb. Dat ze ook een vrouw was die erg van de natuur hield, van bloemen en van schoonheid. Ik herken mezelf daarin. Misschien is er wel meer van haar naar mij gestroomd, dan ik tot nu toe heb beseft.

Zo leeft deze oma Anna nog steeds voort. En die stroom zal ook weer verder gaan, in Liefde en met Trouw tot in het duizendste geslacht.

Through the Lord’s mercies we are not consumed, because His compassions fail not. They are new every morning; great is Your faithfulness.
Lamentations 3:22–23

1 opmerking:

  1. Wat een mooi stuk! Ontroerend hoe mooi je het omschrijft!!!

    BeantwoordenVerwijderen

Er is een fout opgetreden in dit gadget