donderdag 20 juni 2013

Kindertijd


Op mijn 24e werd ik moeder. Van een zoon, mijn zoon. Toen ik de zwangerschapstest deed, liep ik stage in Brussel. Ik was al twee weken overtijd en dacht ‘dat overkomt mij niet’, maar de test was positief. Ik schrok enorm en belde gelijk m’n vriend, met wie ik al wel serieuse trouwplannen had, m’n trouwjurk was al gekocht. Maar toch, een baby dat was nog niet helemaal het plan. Hoewel ik het van binnen echt te gek vond om moeder te worden. Na z’n werk reed m’n verloofde direct naar Brussel en we hebben daar op mijn kamer samen een fles wijn leeggedronken en op een keiharde slaapbank in elkaars armen de nacht doorgebracht.



Zo brak mijn kindertijd aan, euh, ik bedoel mijn tijd met kinderen. Als mensen mij vroeger vroegen wat ik later wilde worden grapte ik meestal: een goede moeder en een goede vrouw. Ik wist eigenlijk ook niet zo goed wat ik wilde worden of gaan doen. En voordat ik dat goed en wel ontdekt had, was ik al moeder en vrouw.



Nu, 10 jaar later, zit mijn tijd met kinderen er nog niet op, die gaat nog een lifetime door. Maar ik heb het vormen van mijn gezin afgerond. Tien jaar luiers is genoeg op mijn mensenleven. Mijn gezin telt drie prachtige kinderen waar ik dagelijks voor zorg en van geniet. Ik weet nog steeds niet wat ik nou echt wil gaan doen of gaan worden. En met een naderende 35 jaar ga ik daar wel een beetje onrustig van op m’n stoel schuiven.



Het is gewoon alweer voorbij. Het krijgen van kinderen. Het heeft me overvallen en in een vloek en een zucht zijn de jaren voorbij gevlogen. En nu? Nu moet ik wat gaan doen? Kan ik me niet meer achter weer een zwangerschap en babytijd verschuilen. Ik moet er echt van slikken soms.




Mijn dochter is twee en haar krulletjes...ik kan er wel de hele dag naar kijken. Elke keer als ik haar zie, denk ik steeds “die krulletjes!”. En dan vraag ik me na 10 keer af of ik wel helemaal normaal ben. Zeg dat zelfs tegen m’n man, die dan zegt ”ja maar ze zijn ook gewoon magisch”. Ja, mijn dochter heeft magische krulletjes. Als ze loopt en in de rondte stapt, dansen de krulletjes op hetzelfde ritme als haar rokje met haar mee. Het is onbegrijpelijk hoe fascinerend dat kan zijn, onverzadigbaar zelfs. Daar krijg je nooit genoeg van, maar het gaat voorbij en daar ben ik me pijnlijk van bewust. Ik hoop echt dat ik kleinkinderen krijg en dan verder kan gaan met genieten. Alsof het ophoudt! Nee, maar het wordt wel anders, anders magisch.



Dat stuk kindertijd is dus voorbij. Ik zit nu even in het niemandsland. Ik troost me met de gedachte dat wanneer je zo’n periode afsluit er ook weer ruimte komt voor andere uitdagingen, andere fases. En daar ben ik ook wel aan toe. Maar ik maak geen haast meer, de tijd gaat vanzelf voorbij. En zolang dat duurt geniet ik nog heel intens van de magische krulletjes van mijn dochter.
Er is een fout opgetreden in dit gadget